Zasiedzenie nieruchomości
Zasiedzenie w systemie polskiego prawa cywilnego uregulowane zostało w art. od 172 do art. 176 kodeksu cywilnego (dalej jako k.c.). Zasiedzenie nieruchomości polega na nabyciu prawa własności nieruchomości poprzez posiadanie jej przez określony czas bez żadnych przeszkód. Stosownie do zapisów art. 172 k.c. posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny w tzw. dobrej wierze, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Posiadacz nieruchomości będący w złej wierze nabywa jej własność po upływie lat trzydziestu.
Jak zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I CSK 2051/23 „samoistnym posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 172 k.c. jest ten, który nią włada jak właściciel (art. 336 k.c.), zatem wykonuje uprawnienia składające się na treść prawa własności (art. 140 k.c.); korzysta z nieruchomości z wyłączeniem innych osób, pobiera pożytki i dochody, a także uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią. Ustalenie faktu posiadania rzeczy i jego charakteru odbywa się na podstawie manifestowanych przez posiadacza i widocznych na zewnątrz przejawów władania rzeczą i zawsze musi odnosić się do okoliczności konkretnego przypadku. Do zasiedzenia może prowadzić jedynie posiadanie jawne, widoczne dla otoczenia”.
Dobra lub zła wiara posiadacza samoistnego nieruchomości badana jest przez sąd według stanu świadomości z chwili objęcia władztwa nad rzeczą, a późniejsze zmiany jego świadomości pozostają bez wpływu na tę ocenę. Jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, nowy posiadacz może doliczyć do czasu swego władania nieruchomością czas posiadania swego poprzednika, jeśli ten uzyskał posiadanie w dobrej wierze. Gdy poprzedni posiadacz objął nieruchomość w złej wierze czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści (art. 176 k.c.).
Bieg zasiedzenia może ulec przerwaniu przez każdą czynność dokonaną przez właściciela nieruchomości (nie zaś przez dowolną osobę zainteresowaną nieruchomością) przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Przerwanie biegu zasiedzenia może nastąpić również poprzez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje (art. 123 k.c.). Po każdym przerwaniu biegu terminu do zasiedzenia biegnie ono na nowo (art. 124 k.c.)
Na zakończenie należy wskazać, iż zasiedzenie przeciwko małoletniemu właścicielowi nieruchomości nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania przez niego pełnoletności.
Każda sytuacja jest unikalna. Zawsze zaleca się skonsultować z prawnikiem, specjalizującym się w danej dziedzinie prawa, aby uzyskać poradę dostosowaną do konkretnej sytuacji. Dlatego jeżeli Państwo borykają się z problemem prawnym, związanym z zasiedzeniem nieruchomości, to chętnie pomogę w jego rozwiązaniu.
Opublikowane dnia 2024-03-02